آدمک مرگ همین جاست ، بخند

به آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست ، بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد

شوخی ِ کاغذی ِ ماست ، بخند

راستی آنچه به یادت دادیم

پر زدن نیست که در جا زدن است ، بخند

اما اضطرابت نمی گذارد

نه گرمایت را حس کنم

و نه لذتت را

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

و چه ساده به من و سادگیم خندیدی

برو تا راحت تر تیکه های دل خود را سر هم بند زنم

تا تو رفتی همه گفتند : از دل برود هر آنکه از دیده برفت .

آه ای رفته ی سفر کرده دیگر باز نخواهی برگشت

کاش می آمدی و می دیدی که این دنیا

غم آلوده ی جدایی هاست ... و بدانی که

از دل نرفت هر آنکه از دیده برفت

به هم لبخندی می زنیم

و زبان به نگاهی تازه تر می کنیم ؛

بیهوده باد در موهای تو

و نگاه به دستان بی صدای تو می پیچد

و نگاه به اشکی تر می شود .

بیهوده من این شعر دروغ را می سرایم

تا از تو چیزی نماند ، در پستوی خاطرات کهنه ی دلم . . . .

همین که عزیزت ،

نگاهش را به دیگری فروخت ،

دیگر تو غریبی ...

هنوز اسم تو جا مانده کنج حنجره ام

هنوز مثل اولین نگاه عاشق تو

در انحصار غم عشق در محاصره ام

تو را به آیینه سوگند میدهم بهار

مرا با پنجره ی فولاد شب تنها نذار

ناگهان چقدر زود دیر شد ...

خداحافظ ، شاید بعد از آزمون مهم بازگشتی باشد

اگر نه ، تمام شعر هایم تقدیم شما ...

امیدوارم خورشید همیشه بر فصل های سرد زندگی شما بتابد ...

هر آغازی پایانی دارد و من هم اکنون تمام شدم ...

دکتر شریعتی :

< خدایا آنچنان غریق دریای غربتمان نکن که به هر خاشاک عاطفه ای چنگ بزنیم

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست ،

هرکسی نغمه ی خود خواند و برفت ،

صحنه پیوسته به جاست ،

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد .

دعایم کنید ، به امید شعری جدید ... بدرود

                                                  بدرود

محتاج نوازش دست هایت هستم ،

باور کن که دلتنگی ...

دلتنگی مرگ تدریجی است !

حق با سکوت بود و صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند

تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

آن روز های خوب که دیدیم خواب بود

خوابم پريد و خاطره ها در گلو شكست

در این وطن چه مانیم دیگر که جای ما نیست

گر دل شکست ما را نقص صفای ما نیست

با آن که همچو مجنون گشتیم شهره در شهر

غیر از غمت درین شهر کس آشنای ما نیست

عمری خدا تو را خواست ای گل نصیب دشمن

عمری خدای او بود یک شب خدای ما نیست

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و هم چنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام

رفتیم از این راه و به جایی نرسیدیم

با آن همه آشفتگی و حسرت پرواز

چون گرد پریشان به هوایی نرسیدیم

بی مهری او بود که چون غنچه ی پائیز

هرگز به دم عقده گشایی نرسیدیم

ای خضر جنون ! رهبر ما شو که در این راه

رفتیم و سرانجام به جایی نرسیدیم

این زورق شکسته ز ساحل نمی رود

گویند دل ز عشق تو برگیرم ای دریغ

کاری که خود ز دست من و دل نمی رود

گر بی تو سوی کعبه رود کاروان ما

پیداست که آن جز ره باطل نمی رود

افسونگری و گرمی افسانه ی منی

بودیم با تو همسفر عشق سالها

ای آشنا نگاه کن که بیگانه ی منی

هر چند شمع بزم کسانی ولی هنوز

آتش فروز خرمن پروانه ی منی